UNAI ITURRIAGA LARREPETIT 2012-03-21
[Unairen artikulua, esteken bitartez osatua]
Joan den udagoieneko kontua izan zen, eguzkiak, bere amarengana zihoan batean, txinparta bat askatu eta ardagaia piztu zidan. Erekzio neuronala: PNV ez zela gehiago PNV izango, omenka ari ziren betiere, PN izango ote zen: Partido Nacional. Nola Scottish National Party edo Audiencia Nacional, ba, halaxe, nazionala. Ondo iritzi nion, eta PNVkoa banintz horren alde egingo nukeela pentsatu nuen. Partido Nacional eta kitto. Edozelan ere, nire interesa, jakin-mina, egonezina, euskarazko izenari zegozkion. Alderdi Jeltzale horrek ninduen listu-jario, ez hainbeste gaztelerazko markak.
Ardagaiak tentealdi batek irauten duena iraun zuen, eta udagoiena bestelako desburdinbideetan sartu zen Patxi Lopez bultzi-leihotik so zegokiola. Izenaren gaineko eztabaida itzali eta haren errautsetatik alderdirik alderdiena hegatu zen, Ave Fenix-a legetxe, Buzz Urkullu Lightyear-en gidaritzapean infinituraino eta are harago iristeko asmoz. Urtarrila zen ordurako.
Behin honaino iritsita, flash-back bat egiteko premian nago. Zalaparta, kalapita eta astrapala franko eragin zuten Iruñea-Veleiako ostrakak aurkitu zituzten egunetara noa hauts zientifikorik harrotzeko ezelako asmo barik. Izan ere, Jan-Edan-Lo hura irakurri nuenean, argia ikusi nuen. Egia edo egiantza izan, mitoek eta epikak bietarik baitute, gure iragana berrirakurtzeko aukera aparta iruditu zitzaidan. Lur txatal honi bestelako oinarri erritmiko-historiko bat eskaintzeko parada. Ez ala?
Imajinatu une batez, Orreagez, Amaiurrez, oinaztarrez eta ganboatarrez harago, han gure arbasoak, Arabako lautadako eguzkipean, izterrarteak estaltzeko justuko oihalekin, ogi xerrak oliba oliotan busti eta ardoa edan ostean, asaba zaharren baratzeko olibondoaren gerizpean lo-kuluxka goxoan. Jan, Edan, Lo. JEL.
Izena libre geratzen denean Alderdi Jeltzalea sortuko dut.
Santi Leone. Berria, 2012-03-06.
Diario de Navarran, soziologoak erran du «mugikortasun geografikoan dagoen zurruntasuna ez datorrela bat lan-merkatuaren egoera berriarekin». Aintzat hartzekoa da haren iritzia: soziologoa (berak aitortu duenez) 1991n ailegatu zen NUPera, eta uste izatekoa 20 urtean ipurdia kadiratik mugitu gabe astia izan duela mugikortasunaren abantailen inguruko bibliografia teorikoa ongi barneratzeko.
Zer? Bai. Egia. Barkatu. Argudio hori ad hominem da. Ez du balio. Hasiko naiz berritik.
Diario de Navarran, soziologoak erran du «mugikortasun geografikoan dagoen zurruntasuna ez datorrela bat lan-merkatuaren egoera berriarekin». Esaldi ederra, neutroa, zientifikoa, informazioa ematen duena, datu bat objektibatzen duena. Neoliberalismoak ezarritako lan egoera berria datu soziologiko bihurtzen duena. Zientzia. Ekonomiaren espekulatzaileek dute boterea gaur egun, eta Unibertsitateko espekulatzaileak botere horri aurpegia zuritzen dion jakintza ari dira sortzen. Soziologoak, Diario de Navarran, berdin-berdin erraten ahalko zukeen «mugikortasun geografikoaren kontzeptuaren mozorropean, neoliberalismoa lanean zabaltzen ari den segurtasun faltaren bertze adibide bat ikusten ahal dugu». Jakintza kritikoa sortuko zukeen orduan. Baina hori zaila da. Problemak ekar litzake.
Eta, gaur egun dugun egoeran, inork ez luke bere postu finkoa galdu nahi mugikortasun geografikoaren alde praktikoa ezagutzeko. Eta, bertze inork baino gutiago, horren abantaila teorikoak hain ongi ezagutzen dituen soziologo batek.
Hara! Berriz ere ad hominem ari naiz. Barka.
Santti Leone. Berria, 2011-12-27.
Plural maiestatikoak uste baino erabilera gehixeago du. Manera normalenean, plural hori «gu» erabiltzea da «ni» adierazi nahi dugun tokian, Lebowsky Handia filmean Dudek Lebowsky jaunari oroitarazi zion bezala: «We? I mean me, man. The royal we, the editorial we».
Bertze batzuetan, berriz, «gu» erraten duenak «zuek» erran nahi du. Espainiako erregeak, kasu, horrela erabiltzen du frankotan plural maiestatikoa. Bistan da «krisi garai honetan, denok sakrifizio handiak egin beharko ditugu» erraten duelarik, «dituzue» dela benetan esaldi horri dagokion aditza.
Maiz, «gu» horrek guti batzuei egiten die erreferentzia, baina zabaldu egiten du hizlariak, «gu eta zuek guziak» harrapatzeraino. Errua hedatu eta arintzeko modu bat da, zenbaiten bekatuak gizakion izaeran erroturiko joera bihurtzeko manera bat. Adibideak ez dira eskas: «Gure baliabideen gainetik bizi izan gara hondar urteetan, guziok BMW bana etxe parean genuela eta oporretan Karibera joaten ginela». Edo: «Merkatuak ez dira gaiztoak; modu arrazionalean etekinak biderkatzen saiatzen dira, guziok eginen genukeen bezala».
Erabilera berezienean, «gu» maiestatikoak «beharbada, baten bat» erran nahi du. Konparaziorako, Roberto Jimenez PSNko ordezkariaren adierazpenak Público egunkarian: «Guk, Alderdi Sozialistan, ez dugu zertan lotsatu». Barne orrialdeetan hauxe gaineratu du, PSOEren barneko eztabaidaz: «Pertsonen inguruko debateak prostituitu egiten du ideien inguruko debatea».
Eta guri egokia iduritu zaigu Roberto Jimenez, prostituitu eta ideiak esaldi berean suertatu izana.
Buru-mapak zer diren eta zelan egiten diren azaltzen da oso era argian, Gipuzkoako diputazioaren web orrian.
Prosa purpuraren kontra. Gorka Bereziartua. Argia. Sortzaileak zerbait poetikoa idatzi nahi du, bizi dugun ilusioz beteriko garai hau ilustratzeko. Hasi da ordenagailuko teklak jotzen eta inspiratuta sentitzen da, leherketa txikiak sentitzen ditu hesteetan. Lerroak, bata bestearen atzetik, krispetak bezala ari zaizkio ateratzen.
